اللهمّ لا تَخْذِلْنی فیهِ لِتَعَرّضِ مَعْصِتِكَ

در دوران اسارتمان ، برای روزه گرفتن امکاناتی نداشتیم . خصوصاً برای تهیه سحری واقعاً مشکل داشتیم. دو یا سه نفر از عراقی­ها بودند که روزه می­گرفتند ولی نمی­دانستند که برای روزه گرفتن باید سحری خورد. آنها مثل روزهای عادی به ما صبحانه و نهار و شام می­دادند. غذای صبح را در سطل نگه می‌داشتیم و دورش را پلاستیک می­کشیدیم و بر روی آن پتو می­انداختیم . ناهار و شام را که به ما می­دادند ، به همین شکل نگهداری می­کردیم که تا غروب بماند.